بدون شك كسى كه از حضرت حق غافل است و از پى اين غفلت ، خود را ايمن از عذاب فردا ، حساب مىكند و بلكه ياد فردا نيست و از حق و حقيقت و ياد جناب او و آيات شريفهء قرآن و فرمايش‌هاى اولياى الهى روگردان است ، آمادهء آلوده شدن به رذايل به خصوص مسألهء حرص و هيجان و طوفان خطرناك آن است . هنگامى كه انسان به اين معانى توجّه داشته باشد كه جز مالكيّت حضرت حق بر جهان هستى مالكيتى وجود ندارد و آنچه به عنوان ملك در اختيار مردم است با حادثه‌اى از حوادث و يا با مرگ از كف آنان مىرود و آدمى چند روز بيش در اين دنيا مهمان نيست و هر كس را بر سر سفرهء نعمت ، حقّى است و نمىتوان همهء حقوق را مخصوص به خود دانست و تكاثر در ثروت در حالى كه انسان بيش از يك خانه و خوراك و پوشاك و مركب چيزى لازم ندارد ، عين حماقت و ظلم به ديگران و پايمال كردن حقوق مظلومان و محرومان است ، براى حرص و هيجان و طوفانش مگر در قلب جايى مىماند ؟ ! قلبى كه با ايمان به حضرت حق داراى آرامش است و براى اين باور زندگى مىكند كه همه چيز از اوست و ما مهمان او و هرگز از پرداخت روزى حلال به مهمان غافل نيست و قلبى كه اين معنا را مىداند كه روزى بايد بميرد و در اين چند روزى كه در دنياست بايد حقّ خدا و مخلوق خدا را در همهء زمينه‌ها رعايت كند و قلبى كه نبوّت و امامت و قيامت و سؤال و جواب و كتاب و ميزان و بهشت و جهنّم را باور دارد ، كجا و براى چه به حرص مبتلا مىشود ، تا چه رسد به هيجان و طوفان حرص كه خانمان برانداز و سوزانندهء ريشهء دين و ايمان و مهر و محبّت و عاطفه و وجدان است . اسلام از انسان تنبل و سست اراده و آن كه دنبال كار و كسب و معيشت و آبادى زمين و هنر و صنعت نمىرود سخت بيزار است . انسان در اين دنيا وظيفهء شرعى و وجدانى دارد كه با كار و كوشش و همّت و اراده ، خيمهء زندگى را به تناسب نيازهاى